Deze plek is een simpel bos. Dit bos in Wassenaar is net als elk ander bos een stukje groen met wat paden en een theehuis. Toch is dit bos anders. Dit bos bezoek ik al erg lang. De Horsten is mijns inziens een van de mooiste bossen die ons land rijk is. Niet vanwege de variëteit aan bomen, (die interesseren me niet echt) maar vanwege de betoverende werking die dit bos kent. De Horsten heeft een erg mooi theehuis (zie foto) met een gezellige ruimte en prima koffie. Het bos zelf brengt je langs een uitkijktoren, die ik in het verleden vaak heb bezocht, een villa met buiten scharrelende kalkoenen en langs herinneringen. In dit bos besprak ik vaak de cadeautjes die ik wilde vragen voor mijn verjaardag, in dit bos praatte ik over de drukte die ik had op school, in dit bos bekogelden we elkaar met sneeuwballen in de koude winter. Dit bos heeft een betoverende werking. Anders dan een restaurant dat je vaak bezoekt, brengt dit bos mijn herinneringen telkens weer naar boven. Helaas is er veel veranderd aan het bos. Ik heb me laten vertellen dat je niet meer langs de villa kunt lopen. Ook zou het theepaviljoen een andere eigenaar hebben. Het ‘witte pad’ (4 km) is volledig omgelegd en de taarten in het theepaviljoen zijn veranderd. Deze veranderingen hoeven niet slecht te zijn voor het bos, maar toch is het pijnlijk te moeten bekennen dat je herinneringen tot het verleden behoren. Het bos zal het bos blijven, maar van binnen gaat alles veranderen. Een troost is te bedenken dat bomen honderd jaar kunnen worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten