Londen

Een plek die ik heel inspirerend vind is de stad Londen. Ik was er in de herfstvakantie van 2009.

In die stad ben ik ‘’volwassen’’ geworden. Terwijl mijn familie een dag naar het Globe Theater ging met de metro, bleef ik in ons gehuurde appartement in Primrose Hill om te leren. Ik moest de dag na de vakantie een proefwerk Grieks maken. Nadat ik klaar was met leren, belde ik mijn moeder in de late middag op om te weten waar ze waren. Ze vertelde me dat ze door China Town liepen, dat ik de metro moest pakken en bij die en die halte uit moest stappen. Daar zouden ze op me wachten om samen Chinees te eten. Geen probleem, dacht ik. Met een gemengd gevoel van angst en trots verliet ik het appartement en liep naar metrostation Chalk Farm. Ik weet nog wel dat ik een goed gevoel had toen ik in de metro zat. Ik hield van London, ik genoot van de vrijheid. Toen ik uitstapte bij het station in China Town belde ik mijn moeder weer. Ze nam niet op. Ik raakte lichtelijk in paniek. Stel nou dat haar mobiel was uitgevallen? Ik liep naar buiten en wachtte, vol bewondering naar de hordes mensen en de lichtjes van de Chinese restaurants kijkend. Mijn moeder belde mij eindelijk terug en zei dat ze om de hoek was. Ik werd weer rustig.

Deze gebeurtenis is mij bijgebleven omdat ik het bijzonder vind hoeveel vrijheid ik op vrij jonge leeftijd al kreeg. Ik was tenslotte een paar maanden dertien. Aan de ene kant vind ik het niet verantwoordelijk van mijn moeder dat ik in mijn eentje door een grote, toch niet ongevaarlijke stad als London mocht reizen. Maar mijn dankbaarheid overwint het van mijn lichtelijk ongeloof. Ik zie het als een voordeel dat ik vaker zelf dingen heb moeten uitzoeken. Mijn vrije opvoeding heeft me volwassen gemaakt en heeft ervoor gezorgd dat ik makkelijk met nieuwe mensen praat. Dank je papa en mama!