Die ene plek

Ik was ooit in Frankrijk op vakantie, en op 1 van de laatste dagen gingen we een rondwandeling maken langs een rivier. Als we op vakantie gaan wandelen we altijd veel, zien we veel en dan vooral van de natuur. Maar op die ene dag waren we op de helft van de wandeling, we hadden zo'n 10 kilometer gehad over onmogelijke paadjes en spekgladde rotsen tot we opeens op een heel rustig plekje kwamen. Het was er zo vreselijk rustig, de watervallen leken honderden meters ver weg en het was helemaal groen, op de grijs-witte steentjes die de rivierbedding vormden na. De bomen waren bedekt met mos en verderop was een klein, geruisloos watervalletje dat het water voor de verdere rivier deels leverde. Het licht viel op een schitterende mysterieuze wijze door het dichte lichtgroene bladerdak, en hoewel het gebaande (of wat voor gebaand door moest gaan) vlak achter ons lag leek het wel een andere wereld. Iedere keer als ik even inspiratie nodig heb dan denk ik aan die plek, en heb ik zo veel spijt dat ik niet verder gelopen ben.