Woensdagmiddag

Iedere woensdag middag met Maaike spelen. We zaten in groep 6. Onze grootste zorgen waren het naar binnen smokkelen van een zak snoep die we zojuist stiekem gekocht hadden, of het belletje lellen bij de boze buurvrouw. Onze woensdagmiddagen waren geweldig.

En elke woensdag middag gingen we weer naar die ene plek; de parkeerplek naast Maaike’s huis. Vanaf daar konden we namelijk, via de prullenbak, de boom in, waardoor we eerst allerlei obstakels moesten overleven om vervolgens over schuttingen in tuinen van mensen terecht kwamen, waar we dan als een malloot doorheen renden om de volgende tuin te kunnen passeren.

Voor ons was deze bezigheid het spannendste wat er toen was. Niet gezien worden, niet vies zijn zodat je ouders nergens achter komen. Zo soepel mogelijk over de schuttinkjes klimmen en geen lawaai maken, voor de bewoners ons horen.

En deze boom, de boom bij de parkeerplaats, was de plek waar het allemaal begon. Hier begonnen we de dagen, hebben we eindeloos onze stiekem gekochte zakken snoep op gegeten en gepraat over onze ‘verkering’.

Ooit hebben we er een boomhut geprobeerd te bouwen. Overal planken gezocht en afgesproken allebei 5 spijkers en een hamer mee van huis te nemen, zodat papa en mama het niet zouden merken.

Deze droom was vanzelfsprekend te mooi om waar te zijn, want verder dan de 2 op elkaar getimmerde planken zijn we nooit gekomen. Dus bleef het maar bij de boom. Gewoon ‘de boom’. Ook goed.

Nog één keer ben ik bij deze boom geweest. De bal was over de schutting gekomen, vandaar. In zekere zin dus toeval, maar bij het zien van deze boom ging er een kriebelend gevoel door me heen. Een gevoel van de rust uit die tijd, van vriendschap, vrede, liefde maar ook spanning. Maar ook verdriet. Ik voelde me aangeslagen, dat zoiets moois uit die tijd zo voorbij is gegaan. Dat er een middag gekomen moet zijn waarop wij niet meer in die boom te vinden waren.

Deze boom, op de parkeerplaats naast Maaike’s huis, zal ik nooit vergeten.