Omdat ze voor mij van zo verschillende betekenis zijn, zou ik eigenlijk niet kunnen kiezen. Daarom vertel ik maar over beiden, en wat voor inspiratie ik eruit haal.
De eerste plek is een dorpje in Zwitserland, Saas Fee. Sinds ik een baby was, ga ik daar elke winter heen met mijn gezin, opa, oma en de neefjes. We noemen het dan ‘wintersport’. Terwijl we daar skiën en snowboarden en apres skiën en alle andere dingen die je zoal op wintersport zou doen. Toch gebeurt er daar tussen al deze activiteiten nog iets anders. Iedereen komt tot rust, de verschrikkelijk hechte band tussen ons wordt nog veel hechter. Iedereen geniet van elkaars gezondheid, dat iedereen gelukkig is, dat we zoveel voorspoed hebben dat we elk jaar weer van elkaars samenzijn mogen genieten. Ondertussen kennen we dit bergdorpje natuurlijk van binnen en van buiten, maar het verveelt nooit. Ondanks dat we inmiddels alle pistes, elk restaurantje en alle leraren van de skischool door en door kennen blijven we er toch elk jaar komen. Misschien niet voor de zaken die daar op ons wachten, maar eerder voor de gevoelens die we zelf meebrengen en daar eindelijk tot uiting komen. Het zou misschien door de berglucht kunnen komen, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik daar een groot deel van mijn inspiratie vandaan haal. Toen ik verleden vakantie op een keer ’s nachts bij een heldere sterrenhemel naar de weerkaatsende bergtoppen staarde in het maanlicht, besefte ik hoe mooi het leven eigenlijk is. Hoe belangrijk het is dat je er ten volste van geniet. Ik heb dat gevoel mee terug genomen naar Den Haag, en ik denk er vrijwel elke dag nog wel even aan terug. Ik geloof niet dat ik ooit zo’n verandering in houding heb gehad als toen. Mijn nieuwste motto is dan ook: ‘Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.’
De tweede plek is een plek van een heel ander kaliber. Als je er nu zou komen, dan zou je een half omgeploegd grasveld zien liggen. Toch komt mijn inspiratie daar deels vandaan. Ongeveer een half jaar geleden stond ik daar namelijk met mijn vrienden te kijken naar een band die ik altijd al goed heb gevonden: Coldplay. Ik kwam per toeval pas twee dagen van tevoren aan een kaartje, achteraf zou ik bijna denken dat het een teken was. Eenmaal bij dat concert werd ik namelijk zo intens geraakt door hun muziek. Die mensen daar op het podium hebben namelijk zoveel bereikt in hun leven, zoveel talent, zoveel mensen die naar hen willen luisteren dat ze er een heel Malieveld mee vol krijgen. Stampvol. Zij laten hun talenten naar buiten komen, terwijl ze ook nog eens volledig genieten van wat ze doen. Dat wil ik ook. Ik wil alles uit het leven halen wat erin zit. En tegelijk ook zorgen dat de mensen om me heen en de mensen van wie ik hou gelukkig zijn. Samen met hen dingen bereiken en genieten van dat voldane gevoel. Terwijl ik dit nu typ schiet me opeens nog iets te binnen, over dingen bereiken gesproken met mensen van wie ik hou. 2 jaar geleden, in datzelfde dorpje van hierboven, was ik er met mijn familie in de zomer op vakantie. We wilden een berg gaan beklimmen. Tijdens zonsopgang vertrokken we en tegen de middag bereikten we de top. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zo’n gevoel van vrijheid en voldaanheid gevoeld als toen. Dat uitzicht, die stilte, je ziet opeens in hoe prachtig het leven eigenlijk is. We stonden daar met z’n vijven, maar ik had achteraf zo graag gewild dat er meer mensen stonden, ik gun het namelijk iedereen om zoiets mee te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten