Daar waar vogeltjes fluiten en in de lente de planten in bloei staan. Dat is de plek waar ik eigenlijk vaker zou moeten komen, omdat het daar zo fijn en mooi is. Het is een plek waar het fijn is om te wandelen, want de vogels fluiten, de schaduw van de bladeren die zo bijzonder op de grond vallen, maar ook dat de planten elk jaargetijde veranderen is zo mooi om te zien.
Het is niet alleen dat ik de natuur mooi vind, maar het is ook een plek waar ik wel eens kwam met een hele goede vriend en dat was altijd heel gezellig, leuk en fijn. We liepen dan samen een hele lange tijd en ik was dan eigenlijk best wel heel erg de weg kwijt. Het was net of alles hetzelfde was en dan we alleen maar rondjes liepen. Tenminste dat gevoel had ik soms wel. Gelukkig kwamen toch nog wel uit het grote, enge bos :)
Nu kom ik sommige zaterdagen in het bos, samen met een vriend laten we dan zijn hond uit. Samen lopen en praten we en hij leert me dingen over de natuur, over plantjes die we tegen komen. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat een boom een tumor kan hebben en hoe je dat aan een boom kan zien. Echt dingen die onbelangrijk zijn, maar wel grappig om te weten en dat maakt het heel leuk om te wandelen door het bos.
Het is anders als ik alleen door het bos wandel. Meestal ga ik dan tegen een boom aanzitten en luister ik naar de vogeltjes en het geritsel van bladeren. Dan droom ik vanzelf weg. Het is zo rust gevend en zo fijn dat het al mijn zorgen wegneemt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten