Iedereen die in Den Haag en omgeving woont komt geregeld op het strand. Ook ik houd er erg van om naar het strand te gaan. Niet alleen in de zomer maar ook in de winter kan het geweldig zijn langs de zee te lopen. Om echter op het werkelijke strand te komen moet je eerst de duinen door en die duinen zijn misschien nog wel een wonderlijkere natuurverschijnsel dan het strand zelf.
Om bij het strand dat ik altijd bezoek te komen moet je een hele hoge duin over. Dit vond ik als kind al heel speciaal, het gevoel wat je krijgt als je op de top staat is fantastisch. Je kijkt uit over de zee, duinen en het strand. Je kan vanaf daar heel ver kijken (naar je ouders die niet zo snel lopen, het strand vol met mensen op handdoekjes en naar nog vele andere dingen).
Nu ren ik niet meer die hoge duin op als ik hem zie maar dat speciale gevoel komt toch een beetje terug, iedere keer dat ik daar weer sta.
Het allermooist vind ik het echter als je 's avonds van het strand naar huis gaat. Wanneer je op die duin staat als de zon onder gaat. Dit heb ik nou een aantal keer meegemaakt en vond ik echt prachtig.
Ik zou iedereen kunnen aanraden eens vanaf een duin naar de zonsondergang te kijken al kan ik niet beloven dat het net zo mooi zal zijn als het is vanaf mijn duin...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten