Het zolderraam

Ik hield niet van bekeken worden, wel hield ik van mensen kijken. Nu nog steeds trouwens, uren lang kan ik kijken.
Mensen die voorbij razen, druk hebben met kinderen, lopen te ruziën en eigenlijk geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. Vaak genoeg bevind ik mijzelf ook in deze hectiek.

Maar vroeger als het weekend of vakantie was gingen we naar opa en oma en kroop is aan eind van de middag altijd de zolder op pakte de heerlijke stoel van opa en ging zitten. Daar zat ik dan uren te turen uit het zolderraampje, genieten van mensen die niet wisten dat ik mee keek. Ze liepen het plein over, keken in ruiten om te zien of hun haar goed zat. Dat waren de momenten waar ik mijn rust kon vinden, waar ik tot mezelf kon komen. Het was juiste moment waarop ik kon nadenken, over wat ik er eigenlijk van vond.
En daar zat ik dan tot etenstijd, dan ging ik weer de trap af. En elk bezoek bij opa en oma zocht ik ’s avonds even mijn plekje op. Na een aantal keer stond mijn schaaltje met koekjes en limonade al bij het zolderraampje omdat opa en oma wisten dat ik daar altijd even kwam.
En nu jaren later zijn mijn opa en oma een paar straten verderop verhuist. Altijd als langs huis fiets vang ik nog een glimp op van ‘mijn zolderraam’.

Inmiddels weet ik dat ik het niet van vreemde heb want mijn moeder doet precies hetzelfde. Zelfs nu, jaren later, kan wij er nog van genieten. Op vakantie of op het terras of als ik vroeg op school ben dan ga ik voor mijn locker zitten en gewoon zien hoe mensen met rode hoofden binnen komen lopen, rennen en racen. En ik zit daar rustig te wachten tot de les begint. Maar het zal nooit zo leuk zijn als boven op zolder. Niemand kon mij zien, maar ik hun wel.