Het uitzicht

Ik ben met mijn moeder en broer op vakantie (mijn vader moest werken dus kon hij niet mee), we hebben besloten om een tripje te maken met de auto, om zoals mijn moeder zou zeggen "naar het mooie uitzicht te kijken". Hier reageer ik natuurlijk zoals gebruikelijk met argwaan op.

Naar mijn mening lijken alle uitzichten op elkaar. Het heeft allemaal wel iets gemeen, als je er één hebt gezien, dan heb je ze allemaal gezien. Dus hier zit ik dus in de auto, wensend dat ik ergens anders ben, als mijn moeder besluit te stoppen. We hebben één van onze bestemmingen bereikt.

Ik stap uit de auto, aangezien ik niet veel keuze heb en er toch niet veel anders te doen is, en volg mijn moeder en broer als ze naar de plek van het 'mooie uitzicht' gaan. Ondertussen zit ik foto's te maken van alles en nog wat, om maar even bezig te zijn. Totdat ik op aansporing van mijn moeder om me heen kijk naar het uitzicht, echt kijk naar de omgeving. 

Wat ik dan zie is oogverbluffend, meteen schiet mij te binnen wat ik voorheen dacht en hoe erg ik het mis heb. Niet elk uitzicht is zoals het ander, want deze plek is zoveel meer. Zoveel mooier, zoveel indrukwekkender dan enig dat ik ooit heb gezien. Ik zou nu kunnen proberen uit te leggen waarom deze plek, dit uitzicht, mij zoveel heeft geraak, mij zoveel inspiratie heeft gegeven, maar om eerlijk te zijn weet ik het zelf niet. Als je er puur objectief naar kijkt, lijkt het niet eens zo bijzonder. Als je de foto ziet, is het niet erg speciaal. Toch heeft deze plek heel veel met mij gedaan. Ik kan niet uitleggen waarom, misschien dat je er daarvoor zelf moet zijn.